Zielona Góra,

środa, 17 października 2018

Dr. Paul Cameron - kim jest mężczyzna którego cytaty widzimy wożone na ulicach miasta Zielona Góra?

Po Zielonej Górze jeździ kierowca- brodaty mężczyzna- z bannerem na przyczepce któryto banner oskarża gejów o "do 20-krotnie" większe skłonności do pedofilii niż wśród osób hetero, cytując niejakiego "Camerona". Z głośników leci tekst, którego treścią są podobne argumenty- być może także autora "Camerona".

Szukałem kogoś, kogo można byłoby spytać o te treści. Zgromadzeni na deptaku mężczyźni i kobiety, którzy- z powodu tęczowyh flag- coś o tej akcji z billboardem wiedzieli, rozdawali ulotki reklamujące "Marsz Równości" w ten weekend- ma on miejsce w sobotę 20 października w Zielonej Górze o 11-tej na Piast-Polanie. 

Rzekomo wg ich relacji z powodu jak to osoby te określiły-"luki prawnej" ów kierowca- mężczyzna mógł kontynuować swoją akcję wożenia billboardu a policja nie podjęła działań do których ją wezwali. Zresztą- w zetknięciu z dość przypadkową metodologią badawczą p. Camerona, bardzo nieudaną dla mnie jako statystyka który także krótko uczył studentów tejże statystyki - ci krytycy nie mają szans. Zostaną oni zmiażdżeni siłą polskich instytucji takich jak Episkopat Polski. A jeśli sprawa trafi do polskiego sądu, wówczas po stronie kontrowersyjnego badacza staną instytucje takie jak Sąd Apelacyjny i sądy okręgowe...

Wg Wikipedii w 2016 Episkopat Polski zorganizował konferencję z udziałem Camerona, podczas której ksiądz Przemysław Drąg- dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin, zadeklarował poparcie Kościoła dla tez wysuwanych przez psychologa [3]. Jakże jednak dokładnie podaje to cytowane źródło: "Ks. Przemysław Drąg nie potwierdził, że jest to także stanowisko Kościoła. Podkreślał jedynie, że homoseksualizm to grzech" wg[3].

Za wikipedią:
Paul Cameron (ur. 9 listopada 1939 w Pittsburghu) to amerykański psycholog zajmujący się głównie kwestiami związanymi z homoseksualizmem, a także wpływem biernego palenia na zdrowie.

Życiorys

Cameron urodził się w Pittsburghu, w Pensylwanii, 9 listopada 1939[1]. W 1961 otrzymał tytuł licencjata na Los Angeles Pacific College, rok później magisterium na California State University w Los Angeles, a w 1966 obronił doktorat na University of Colorado Boulder. Pracował na kilku uczelniach jako pracownik naukowy. W tym czasie prowadził badania, m.in. nad biernym paleniem oraz wpływem posiadania domowych zwierząt na poziom zadowolenia z życia[2].

W 1982 założył Scientific Investigation of Sexuality in Lincoln, który zajmował się głoszeniem tez nieprzychylnych wobec homoseksualizmu. W 1984 zmienił nazwę instytucji na Family Research Institute. Przeprowadził szereg badań, które jego zdaniem potwierdzają tezy, że homoseksualizm jest patologią i zagrożeniem cywilizacji.

Badania naukowe i poglądy

Według Camerona, homoseksualizm powinien być prawnie zakazany, a osoby homoseksualne poddane leczeniu. Jak twierdzi, depenalizacja homoseksualizmu doprowadziła do powstania lobby homoseksualnego, które domaga się przywilejów dla gejów i lesbijek. Family Research Institute znajduje się na liście amerykańskich „grup nienawiści" organizacji Southern Poverty Law Center zajmującej się obroną praw obywatelskich[4][5].

Cameron uważa także, że osoby homoseksualne nie mogą być nauczycielami, ponieważ mogłyby „zarażać" homoseksualizmem uczniów[6]. Na podstawie przeprowadzonych przez siebie badań doszedł do wniosku, że posiadanie homoseksualnych rodziców ma bardzo duży wpływ na orientację seksualną dziecka (metodyka – analiza 77 dorosłych związków homoseksualnych, brak grupy kontrolnej)[7].

Cameron wyróżnił cztery szkodliwe czynności rekreacyjne – korzystanie z prostytucji, palenie papierosów, branie narkotyków oraz seks homoseksualny[8]. Jego zdaniem ich szkodliwości dowodzi częstsze niż w populacji ogólnej występowanie zachowań przestępczych, jazda samochodem pod wpływem alkoholu, częstsza utrata pracy, wyższe koszty opieki medycznej tej grupy i inne [8].

Twierdzi, że średnia długość życia osób homoseksualnych jest o 20–30 lat niższa niż heteroseksualnych [9]. Jako dowód Cameron podaje nekrologi wyszukane przez niego w gazetach dla gejów i lesbijek (Washington Blade) [10][11].

Cameron uważa, że istnieje głęboki związek między homoseksualizmem a przemocą domową. Jego zdaniem wynika to z przeprowadzonych przez niego badań, stwierdzających, że wielu sprawców przemocy domowej to osoby tej samej płci co ofiary, a większość z nich to homoseksualiści [12][13]. Badania polegały na analizie wiadomości opublikowanych w dużych gazetach w latach 1980–2003 [14]. Z innego badania wynikło, że rodzice homoseksualni częściej biją, popełniają przestępstwa i kłamią [15]. Badanie polegało na porównaniu 6 spraw sądowych dotyczących praw rodzicielskich w Wielkiej Brytanii [15].

Za mało wiarygodne uznał badania Kirkpatricka z lat 1976–2004, sugerujące brak różnic w grupach dzieci wychowywanych w rodzinach hetro- lub homoseksualnych (zob. rodzicielstwo osób LGBT); według Camerona zbyt liczne rozwody wśród heteroseksualnych rodziców stanowią istotną zmienną zakłócającą [16]. Jego zdaniem, dokładna analiza badania Kirkpatricka wykazuje, że dzieci wychowywane przez homoseksualistów są w gorszej sytuacji [16]. Z tym stanowiskiem nie zgadza się główny nurt psychologii [17].

Krytyka

Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne wszczęło dochodzenie w związku z licznymi skargami psychologów na merytoryczną poprawność badań Camerona. W międzyczasie Cameron złożył rezygnację z członkostwa w Towarzystwie, jednak nie została ona rozpatrzona ze względu na toczące się dochodzenie. Zakończyło się ono w grudniu 1983 roku usunięciem Camerona z szeregów APA z powodu pogwałcenia kodeksu etycznego [18].

W 1984 Towarzystwo Psychologiczne Stanu Nebraska wydało oświadczenie, w którym odcięło się od prezentowanych przez Camerona interpretacji literatury naukowej [19]. W 1986 Amerykańskie Towarzystwo Socjologiczne skrytykowało Camerona za nieustanne nadinterpretacje socjologicznych materiałów badawczych [20]. Jednocześnie Towarzystwo stwierdziło, że wystarczy pobieżna analiza działalności Camerona, aby dojść do wniosku, że nie ma ona nic wspólnego z nauką. Nauka jest jedynie przykrywką działalności ideologicznej. (...) Niektórzy socjologowie są zszokowani poziomem nadużyć pana Camerona [21].

W 1996 Kanadyjskie Stowarzyszenie Psychologiczne wydało podobne oświadczenie, odcinające się od działalności Camerona i stwierdzające, że jest ona całkowicie oparta na nadinterpretacjach i błędach metodologicznych [22].

Tezy przytaczane przez badacza pozyskane m.in. od zaufanej kobiety, historia chłopca molestowanego przez geja w centrum handlowym, została sprawdzona przez policję, która wydała komunikat, że nic takiego nie miało miejsca [3].

Wygrany proces o zniesławienie Camerona przez środowiska LGBT 

Jak wynika z informacji Instytutu na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris, toruńscy działacze LGBT (m.in. Stowarzyszenie Na Rzecz Lesbijek, Gejów, Osób Biseksulanych, Osób Transpłciowych oraz Osób Queer, „Pracownia Różnorodności") przez kilka lat prowadzili systematyczne działania, mające na celu zdyskredytowanie renomy naukowej Camerona. Jak informuje fundacja, „W publikacjach internetowych oraz w listach otwartych do rektorów wyższych uczelni oraz Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego psychologa nazywano m.in. »naukowym hochsztaplerem«, odmawiając naukowego charakteru jego działalności oraz oskarżając o fałszowanie badań. Skutkowało to m.in. odwołaniem spotkań na niektórych uczelniach wyższych w kraju"[23].

Za systematyczne naruszanie jego dóbr osobistych w postaci dobrego imienia i renomy naukowej, Paul Cameron wytoczył proces stowarzyszeniu. 1 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy przyznał rację żądaniom Paula Camerona, i zobowiązał Stowarzyszenie „Pracownia Różnorodności" do opatrzenia naruszających dobra osobiste artykułów odpowiednim komentarzem, opublikowania przeprosin na stronie Stowarzyszenia oraz wysłania do rektorów wyższych uczelni oświadczenia, w którym przeproszą za naruszenie dobrego imienia i renomy naukowej dr. Paula Camerona. Pozwani wnieśli apelację od wyroku i domagali się oddalenia powództwa. Wyrokiem z 30 marca 2017 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku podtrzymał wcześniejszy wyrok[24].

Publikacje
  • Paul Cameron The Life Cycle: Perspectives and Commentary, Dabor Science Publications, Oceanside, N.Y. 1977, ISBN 0-89561-057-4.
  • Paul Cameron Sexual Gradualism: A Solution to the Sexual Dilemma of Teen-agers and Young Adults, HumLife Publications, Sun Valley, C.A. 1978
  • Paul Cameron Exposing the AIDS Scandal, 1988
  • Paul Cameron The Gay 90s: What the Empirical Evidence Reveals about Homosexuality, 1993
 Więcej o tym- niezbyt dokładnym w kwestii statystyk jakie używa- autorze, po angielsku:
Criticism

From professional organizations

The American Psychological Association (APA) launched an investigation into Cameron after receiving complaints about his work from members.[3][4] The APA President Max Seigel sent Cameron a letter on December 2, 1983 stating that the Board of Directors had decided to drop him from membership for failure to cooperate with their investigation.[22] FRI has contended that Cameron had already resigned from the organization in November 1982, citing correspondence from before his formal expulsion.[23] In a letter published in the March 1983 edition of the APA Monitor, Cameron stated that his reasons for leaving included his opinion that the organization was becoming more of a "liberal PAC" than a professional society.[24] The APA, however, does not allow the resignation of a member who is the subject of an ethics investigation.[25] An APA spokesperson told The Boston Globe in 2005, "We are concerned about Dr. Cameron because we do believe that his methodology is weak."[4]

In 1984 the Nebraska Psychological Association issued a statement disassociating itself "from the representations and interpretations of scientific literature offered by Dr. Paul Cameron."[4] In 1986 the American Sociological Association passed a resolution stating, "The American Sociological Association officially and publicly states that Paul Cameron is not a sociologist, and condemns his consistent misrepresentation of sociological research."[26]This was based on a report from the ASA's Committee on the Status of Homosexuals in Sociology, which summarised Cameron's inflammatory statements and commented, "It does not take great analytical abilities to suspect from even a cursory review of Cameron's writings that his claims have almost nothing to do with social science and that social science is used only to cover over another agenda. Very little of his work could find support from even a bad misreading of genuine social science investigation on the subject and some sociologists, such as Alan Bell, have been 'appalled' at the abuse of their work."[27] In 1996, the Board of Directors of the Canadian Psychological Association approved a position statement disassociating the organisation from Cameron's work on sexuality, stating that he had "consistently misinterpreted and misrepresented research on sexuality, homosexuality, and lesbianism."[28]

In March 2015, Cameron sued the Polish gay rights organisation 'Pracownia Różnorodności' for calling him a 'homophobic liar'.[29]

From individuals

After Cameron submitted affidavits to the U. S. District Court of Dallas in Baker v. Wade (1985), Judge Buchmeyer wrote in his opinion that Cameron had engaged in "fraud" and "misrepresentations to this Court"[17] noting that, "His sworn statement that 'homosexuals are approximately 43 times more apt to commit crimes than is the general population' is a total distortion of the Kinsey data upon which he relies – which, as is obvious to anyone who reads the report, concerns data from a non-representative sample of delinquent homosexuals (and Dr. Cameron compares this group to college and non-college heterosexuals)."[1] Buchmeyer's decision was reversed by the Fifth Circuit on other grounds, without mentioning Buchmeyer's finding that Cameron had made misrepresentations.[30] FRI has disputed Judge Buchmeyer's assessment of Cameron's affidavits.[31]

Epidemiologists Morten Frisch and Henrik Brønnum-Hansen argue that Cameron was wrong to infer reduced life expectancy from the fact that deaths among homosexually married partners in Denmark and Norway occurred at a lower median age than those among heterosexually married partners: "Because the age distribution among persons in same-sex marriages was considerably younger than that of people who had ever been heterosexually married, the average age at death among those who actually died during the observation period was, not surprisingly, considerably younger in the population of same-sex married persons." Their own analysis found that excess mortality in Danish same-sex marriages since 1995 was "restricted to the first few years after a marriage, presumably reflecting preexisting illness at the time of marriage".[32] Similarly, critics have argued that obituaries in gay-themed newspapers, which Cameron used to estimate homosexual mortality, do not provide a representative sample of deaths and ignore surviving members of the same generation.[33]

Cameron has also been criticized for placing responsibility for same-sex child sexual abuse on "homosexuals"; opponents state that someone who carries out such abuse need not have a homosexual orientation with respect to other adults.[34][35] Gregory M. Herek, a psychologist specializing in prejudice against sexual minorities, charges that Cameron misrepresented the literature he had reviewed and cited to support his claims, such as a Groth and Birnbaum (1978) study in which none of the participating child molestors actually identified as homosexuals, and none of those who were bisexual claimed to prefer men over women. Furthermore, while Cameron assumed all the same-sex molestations were perpetrated by homosexuals, he did not assume all the opposite-sex molestations were perpetrated by heterosexuals; he included a "bisexual correction" only for opposite-sex molestations that effectively increased the number of perpetrators described as "homosexual" without changing the number described as "heterosexual".[36]

Herek noted that most of the Cameron group's academic publications in the past 15 years have been based on a survey study conducted in 1983 and 1984. The main survey was completed in seven U.S. cities and towns in 1983. Data were later added from a 1984 Dallas (TX) sample. Most of the Cameron group's papers have reported data from the combined samples. According to Herek, a critical review of the Cameron group's sampling techniques, survey methodology, and interpretation of results reveals at least six serious errors in their study. Herek concludes, "an empirical study manifesting even one of these six weaknesses would be considered seriously flawed. In combination, the multiple methodological problems evident in the Cameron group's surveys mean that their results cannot even be considered a valid description of the specific group of individuals who returned the survey questionnaire. Because the data are essentially meaningless, it is not surprising that they have been virtually ignored by the scientific community."[37] "The Cameron group has published its empirical research in academic journals with low prestige and, at least in the case of Psychological Reports, with a low rejection rate. Other than the Cameron group itself, researchers have not cited their empirical studies as a source of ideas for new research on sexual orientation. Nor have scientists cited the group's papers to support assertions about the dangers to society posed by homosexuals."[38]

In a widely publicized interview with Midweek Politics with David Pakman, Cameron compared homosexuality to drug use,[39] a comparison that drew criticism from several gay rights blogs, websites, and The Huffington Post.[40]

Works

Paul Cameron (1977). The Life Cycle: Perspectives and Commentary. Oceanside, NY: Dabor Science Publications. ISBN 0-89561-057-4.
Paul Cameron (1978). Sexual Gradualism: A Solution to the Sexual Dilemma of Teen-agers and Young Adults. Sun Valley, CA: HumLife Publications. OCLC 5028575.
Paul Cameron (1988). Exposing the AIDS Scandal. Lafayette, LA: Huntington House. ISBN 0-910311-52-8.
Paul Cameron (1993). The Gay 90s: What the Empirical Evidence Reveals about Homosexuality. Franklin, Tenn.: Adroit Press. ISBN 1-884067-01-8.


Wykorzystano całe fragmenty tekstu z serwisu Wikipedia.
  1.  Marquis Who's Who LLC, „Cameron, Paul Drummond". The Complete Marquis Who's Who Biographies (LexisNexis edition ed.), 2007-02-02.
  2.  Ward Harkavy Slay It With a Smile: Paul Cameron's mission to stop homosexuality is hard to swallow, Westword, 1996-10-03.
  3.  W Episkopacie konferencja nt. homoseksualizmu. W roli eksperta potępiany badacz [NA ŻYWO], „gazetapl" [dostęp 2016-10-10] (pol.).
  4.  Active U.S. Hate Groups in 2006: Colorado.
  5. Garbage In, Garbage Out, Southern Poverty Law Center.
  6. Paul Cameron, Kirk Cameron Do Homosexual Teachers Pose a Risk to Pupils?, „Journal of Psychology" 130(6), listopad 1996, s. 603–613.
  7. P. Cameron. Children of homosexuals and transsexuals more apt to be homosexual. „Journal of biosocial science". 3 (38), s. 413–418, maj 2006. DOI10.1017/S002193200502674XPMID16613625.
  8. Cameron P., Landess T., Cameron K. Homosexual sex as harmful as drug abuse, prostitution, or smoking. „Psychological reports". 3 Pt 2 (96), s. 915–961, czerwiec 2005. PMID16173359.
  9.  Family Research Institute (June 7, 2005). New Study Shows that Homosexuals Live 20 Fewer Years. Press release.
  10. Paul Cameron, W. L. Playfair, S. Wellum The longevity of homosexuals: Before and after the AIDS epidemic, „Omega" 29, 1994, s. 249–272.
  11. P. Cameron, K. Cameron. Gay obituaries closely track officially reported deaths from AIDS. „Psychological reports". 3 Pt 1 (96), s. 693–697, czerwiec 2005. PMID16050624.
  12.  Family Research Institute Homosexual Child Molestations by Foster Parents: Illinois, 1997-2002, 2007-02-25.
  13.  Paul Cameron Child Molestation and Homosexuality. FRI educational pamphlets. Colorado Springs: Family Research Institute, 1993, 2007-02-25.
  14. P. Cameron. Are over a third of foster parent molestations homosexual?. „Psychological reports". 2 (96), s. 275–298, kwiecień 2005. PMID15941101.
  15.  Cameron P. Homosexual parents in British custody appeals. „Psychological reports". 2 (92), s. 379–386, kwiecień 2003. PMID12785615.
  16.  P. Cameron. Oddities in Kirkpatrick, et al.'s study of children of lesbian mothers. „Psychological reports". 2 (96), s. 397–407, kwiecień 2005. PMID15941115.
  17.  http://www.apa.org/topics/sorientation.html.
  18. List APA do Paula Camerona.
  19.  Michael Kranish (July 31, 2005). „Beliefs drive research agenda of new think tanks". Boston Globe.
  20.  American Sociological Association (February 1987). „Official Reports and Proceedings" (PDF). Footnotes 15 (2): 13–16, p. 14.
  21. Committee on the Status of Homosexuals in Sociology (January 1987). „The Cameron Case" (PDF). Footnotes 15 (1): 4, 6.
  22.  CPA Policy Statements.
  23. Krytyk homolobby wygrał proces z aktywistami LGBTQ.
  24.  Naukowiec wygrał z homo-lobby. Działacze LGBT muszą przeprosić Paula Camerona.

__________________________________________________________________________

 

Merkuriusz  Polski

 

Agencja Prasowa. W Krakowie od 3 stycznia 1661 r.



Adam Fularz, manager Radiotelewizji

Prezes Zarządu, Wieczorna.pl SP. Z O. O.,ul. Dolina Zielona 24A,   65-154 Zielona Góra

Wydawnictwo Merkuriusz Polski
"Wieczorna.pl" sp. z o.o.
T +48604443623
F +442035142037
E adam.fularz@wieczorna.pl
Dolina Zielona 24a, PL 65-154 Zielona Góra
KRS 0000416514, NIP 9731008676, REGON 081032764

AGENCJA PRASOWA MERKURIUSZ POLSKI- Wieści i treści od 3 stycznia 1661 

Informuję rozmówcę o przysługującym mu prawie do autoryzacji wypowiedzi udzielonych naszej agencji. Aby skorzystać z prawa, rozmówca niezwłocznie po udzieleniu wypowiedzi dla AP Merkuriusz Polski musi oznajmić że skorzysta z tego prawa. Czas na autoryzację wynosi 6 godzin od otrzymania przez rozmówcę zapisu jego słów.

Standardy relacjonowania wyborów przez media zgodne z Art. 7 ust. 2 ustawy – Prawo Prasowe.

Kandydat w wyborach nie powinien być formalnie związany z żadnym medium, w szczególności być dziennikarzem, redaktorem naczelnym bądź wydawcą. Jeżeli tak by się zdarzyło, gdyż prawo wprost tego nie zabrania, na czas wyborów nie powinien być on zaangażowany w relacjonowanie wyborów.

Rada Etyki Mediów uznaje udział dziennikarzy w wyborach za złamanie zasad etyki 55 dziennikarskiej . Dziennikarze nie tylko nie powinni kandydować, ale w jakikolwiek inny sposób uczestniczyć w pracach komitetów wyborczych, np. nie powinni pomagać kandydatom w przygotowaniu wystąpień publicznych.

Dobrą praktyką jest wprowadzenie przez szefów redakcji w tym zakresie jasnych wytycznych. 

Media powinny z ostrożnością relacjonować wydarzenia z udziałem kandydatów pełniących funkcje publiczne w czasie kampanii wyborczej, a zwłaszcza ciszy wyborczej. Osoby te, mając łatwiejszy niż inni kandydaci dostęp do mediów, mogą nadużywać go do celów związanych z prowadzeniem kampanii wyborczej. Media muszą być więc szczególnie wyczulone. 

Prowadzenie negatywnej kampanii w mediach, choć nie jest prawnie zakazane, budzi wątpliwości etyczne. Media powinny przekazywać wypowiedzi prawdziwe, wypowiadane w dobrej wierze oraz w tonie umiarkowanym. (..)

W przypadku, gdy tworzy się medium specjalnie na potrzeby wyborów, dane medium powinno kierować się regułami prawdziwości i uczciwości przekazu. Należy także pamiętać, że powstające w okresie wyborczym tytuły prasowe zobowiązane są do przestrzegania wszelkich wymogów stawianych prasie przez prawo prasowe (jeœli publikacja spełnia 56 kryteria definicji „dziennika" lub „czasopisma" wymagana jest np. jego rejestracja w sądzie). Bardzo ważne jest, aby wydawnictwo takie na każdym egzemplarzu posiadało takie informacje jak nazwę i adres wydawcy, adres redakcji, imię i nazwisko redaktora naczelnego. Choć prawo prasowe nie ustanawia obowiązku zamieszczenia impressum na tzw. drukach nieperiodycznych (np. jednorazowo wydanej gazetce), zasada ta powinna być przestrzegana w przypadku wydawnictw dotyczących wyborów. wg http://hfhr.pl/wp-content/uploads/2014/10/HFPC_media_w_okresie_wyborczym.pdf

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Aktualności z Urzędu Miasta